Wanderlust

Liefde,
met jou wil ik de wereld bereizen
verder gaan dan ooit tevoren
duiken in het diepe
zwemmen tot de rand van het bestaan.

ieder onbekend stukje met jou beleven
het ons eigen maken en loslaten
alvorens een stap voorwaarts te zetten
nieuwe ontdekking tegemoet gaand.

Verleden ontvluchten

Het zou diep verstopt worden

niets aantoonbaar van zijn bestaan

waar geen mens zou zoeken

in krochten waar geen licht aan zou gaan. 

Hier sta ik, met die ene lucifer

genoeg alles op te blazen

zijn ware aard laten tonen

te voeden en te groeien. 

Een strohalm is voldoende

om zijn venijnige tentakels om te slaan

zich te manifesteren aan de buitenwereld

mij alleen te laten staan. 

Wil ik vuur zien branden?

uitroeiend al dat ik nu weet

een vrede te verontrusten, verwoesten

met al zijn onafzienbare hitte

voldoende ieder obstakel uit te roeien met een blik. 

Terwijl ik staar naar mijn enige vorm van verlichting

is mijn zucht te sterk om vlam te vatten

tast ik af in mijn diepste, donkerste krochten

waar is mijn ontvluchting? 

Overvloed aan liefde

Nee ik houd me in

Een aantal maanden

Het is nog maar een pril begin

Borrelend en bruisend

Voegt mijn hart woorden bij elkaar

Als ik ze allemaal zeggen zou

Is dat dan geen mooi gebaar?

Terwijl mijn hart zich openstelt

Bijt ik op mijn tong

De liefde die ik voel

Wil niet dat die eindigt, zo jong

Ik loop haast over

Van alles wat ik zeggen wil

Maar iets houdt mij tegen

Ik blijf nog even stil

Liefde kan ook groeien

Zonder het te horen of te zien

Totdat mijn hartje explodeert

Niet meer willen tellen tot tien

Schrijf het nu. En zeg het later. 

Verraad mijn eigen stem. 

Wat nou als ik zeggen zou?

Ik doe het al een tijdje, maar...

Ik hou van. Jou. 

Stuk voor stuk

In al mijn stukjes lig ik op de grond. Verspreid door jaren. Vertrapt tot splinters. Verloren geraakt door tijd. 

In die leegte, daar lig ik. Mooiste kleuren zijn verschoten. Dit is toch geen werkelijkheid?

De stukjes blijven schuiven. Door de kamer op en neer. Zonder vorm te vinden, verliezen ze het elke keer. 

Maar er voelt een warmte in de lucht. Het laat de stukjes smelten. Stromend, zo vinden ze elkaar. 

Ze kleven en ze mengen. Tot geen een, een stukje is. Onderdeel van een geheel dat altijd wist. 

Wat liefde breekt, kan liefde helen. Ook al ging het altijd mis. 

Jij of ik of samen

14 weken geleden stapte je eruit. Maar waaruit eigenlijk? 

Mijn hoofd? Nee. 

Mijn gedachten? Nee. 

Mijn hart? Nee. 

Mijn leven? Nee. 

Je stopte er mee, maar toch niet helemaal. De deur op een kier laten. Je voet staat er nog tussen. Ik krijg de deur niet dicht. En jij je voet er niet tussenuit. 

Je bewaart nog altijd een stukje. Nee, een stuk. Of nog meer? Van mijn hart. Ja, dat ligt nog bij jou. Ik kom het niet halen. Jij wilt het niet brengen. 

En zo staan we samen. Alleen. Los van elkaar. Maar toch samen. Want ik laat niet los. En jij houdt ook nog altijd vast. Trekken en loslaten. Maar niet helemaal. 

Gemis

Ik mis het

Ik mis liefde geven

Ik mis liefde krijgen

Ik mis die blik

In mijn ogen

In jouw ogen

Ik mis de warmte

Van je hand

Van je mond

Van je hart

Ik mis het geluid

Nu in stilte

Komt niks aan

Voelt alles nutteloos

Ik mis mijn woorden

Die alles uitdrukten

Hoeveel ik om je geef

Om je gaf

Om je blijf geven

De woorden

Ze blijven stil

In mij

Ik mis je.

Lost for words

Beletterend woord voor woord. De backspace wordt weer geraakt en de typex vloeit rijkelijk. Dagen, weken, zelfs maanden staar ik al naar dezelfde pagina. De blankheid van een kaart. Er vallen wel honderden verhalen te vertellen, maar alles voelt als afscheid nemen. Je blik, in de teamkamer, voelt als een welkom wonder, om weer even alleen maar 'hallo' te zeggen. De schaterlach verraadde je al wanneer ik mijn hoofd om de hoek van de deur steek. Alsof er niets verandert is, zo voelt het als je er weer bent. Het voelt als thuis. Zo heb je me altijd laten voelen, binnen dit team van mensen. Het geheel, waar jij groot onderdeel van was, bent en zult blijven. 

Het voelt als afscheid, maar die woorden wil ik niet uitspreken. Laat het voelen als, tot een volgend hallo. Ik hoor je lach nu al weer door de gang en verheug me op het moment mijn hoofd om de hoek van de deur te steken.