Uncertainty

I find a picture

of you and me

far from turmoil

anxiety

not knowing

what would await

I wear a bracelet

your gift

reminding me of warm

winter days

melting the snow

with your smile

melting me

I search for you

in bed

where once you lay

untouched sheets

on your side

reminding me

how long it's been

I resist the urge 

to call for you

the constant reminder

that you are here

everywhere

even when you are not

makes me meeting you

in all places

but here

I lose faith 

in us

in you

clueless if I am

ready to part

still waiting

your reply. 

The fear I will fall

je noemt me je alles
degene die jouw hart nu heeft
maar onder al de liefde
schuilt de angst voor verandering

bewegend tussen twee
oud vertrouwt
nieuw onbekend
blijkt een onmogelijke keuze

mijn hart heb ik nu gegeven
wellicht te vroeg
want het brokkelt langzaam af
bouwt een nieuwe muur

en wederom sta ik daar
alleen en gebroken
onzeker en vermoeid

mezelf nu gaan beschermen
heeft maar een uitkomst
en in die verdeling
kom jij niet meer voor

dan is de muur weer af
wachtend, afwachtend
wie als volgende probeert
hem neer te halen

Ja. Ik schrijf over jou

Ik vlieg door de dagen

Mezelf af te blijven vragen

Waarom is het hoge woord er niet uit

Kom ik niet tot het juiste besluit

Ik weet wat ik voel

Ik weet wat ik wil

Alleen, dan is er angst

Bang je kwijt te raken

Je hebt je uitgesproken

Heel eerlijk en oprecht

Maar nu blijft voor mij de vraag

Waar kan ik met mijn gevoelens terecht?

Ik hou van je

Ja, nu heb ik het geschreven

Ligt het vast op papier

Kunnen we nog verder dan hier

Want ondertussen zit ik vast

In mijn (ongegronde?) onzekerheid

De woorden uit te spreken

Wanneer voel ik mij bevrijd...

Ooit

Is er een manier om te vergeten

waar zo lang naar wordt gezocht

wat zich ooit daar toonde

nu jaren verscholen, onbereikbaar

dit tasten in het duister

zorgt voor geen verlichting

de mentale ontgoocheling 

en extensieve uitputting 

voelen eerder als een last

maar wanneer de wil zich vastklampt 

aan hoop

zal de emotie het immer winnen

van het rationele

- M. Trienekens -

Lost in translation

While the streetlights
with their judgmental sights
turn their gaze away
and the paved ways
keep going around the bend

The voice on the other side
of the line stopped talking
      or listening (to his heart)

With miles in between
rain poured down simultaneously
and silence filled the air 

A part of me
which will never be returned
yet stolen from its rightful owner

We glance over with regret
for the creation of distance
done to us

Not by our own choosing
that broke out enlightened path
            one left
            one right

Both afraid of looking back
and grasp that last look
of loss
in each other's eyes

Wens mij niet

Een gedicht van mij is het laatste wat je moet willen. Ik schrijf alleen over hartenzeer, verdriet en liefdes grillen.

En als die dag komt dat ik schrijf over jou, dan is het een donkere. Blik ik terug met tranen in mijn ogen. Beschrijvend hoe mijn hemel en aarde bewogen. Alles zo klein en pril, nu verloren is gegaan. Hoe ik alles heb gegeven en nu weer alleen zal staan.

Zo als keer op keer maar blijft gebeuren en zal geschieden. Een man kan zijn volledige hart nooit aan mij bieden. Van bindingsangst tot een tekort aan houden van. Nog nooit is er getoond dat liefde kan. Zo triest als dit zal klinken geloof ik niet meer in de ware. Al mijn bevindingen en escapades waren nog altijd nare.

Wens dus geen gedicht van mij, want dit staat garant aan 'de liefde is voorbij'. Maar neem mij zoals ik kom met al mijn gebroken harten en troost me terwijl het volgende gedicht op zich laat wachten.

Disclosure

Bounce words of breakable bricks
turn the light to pitch black dark
and off

Burst the bubble of naked thoughts
keep them wandering through gloom
and night

Crowd the space of insufficient laughs
that rieks of tainted feelings

Tear the pages of overwhelmed hearts
lose its tears fainting in blue

State the mind of incapable disillusions
leave it searching for